Kullanıcı Oyu: 0 / 5

Yıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değil
 



SAYFA:2 /11-20

11-İKİ YOLCU- TEVFİK FİKRET

Bir yaz günü, sabah erken
İki yolcu aynı köyden
Kasabaya gidiyordu;

“Yolcu kısmı yolda gerek!”
Koşmasını söyleyerek.

İki yolcu gidiyorken
Yolun döneğinde birden
Biri durdu, biri sordu:

Niye durdun? Davran biraz;
“Yolcu kısmı yolda durmaz”

Durduğunun aslı vardı;
Birden gözleri karardı:
Yerde koca bir kestane…

Haydi yoldaş, ağır ağır;
Yol yürümekle alınır.

Aç gözlüde kulak olmaz;
Gözü kestanede kurnaz,
Arıyordu bir bahane…

– Haydi kuzum, yürüyelim!
– Sen yürü, ben yetişirim.

Öteki işi anladı.
Koştu, kestaneyi aldı.
-Bırak onu, yoksa… – Niçin?

-Ben gördüm, aldım. – Önceden
Gören benim. – Alan da ben!

Birisi yer, biri bakar;
Hep gürültü bundan çıkar.
Derken kavga için için

Ateşlendi, alevlendi;
Epey tokat, sille yendi;

Dökülürdü belki de kan,
Bereket versin arkadan
Başı sarıklı bir hoca

Hızır gibi yetişti de
Birden kesildi arbede.

Hoca sordu, berikiler
Olanları birer birer
Söylediler dosdoğruca.

Ne gürültü, ne patırtı.
Hoca kestaneyi kırdı;

Kabuklarından birini
Bir yolcuya, diğerini
Bir yolcuya uzatarak

İçini kendisi yedi;
Sonra: “Haydi buyrun!” dedi.

Yolcular kalakaldılar;
Kısmetlerini aldılar!
Ne göz kalmıştı, ne kulak…

Anlayana bu ibrettir:
“Az tamah çok ziyan verir.”

tamah: açgözlü, bencil,
ibret: öğüt, ders,

 

OLDU, BİTTİ- TEVFİK FİKRET

Haydi, kardeş, oynayalım.
Oynayalım, lâkin birkaç
Dakikacık izin bana.

Peki, fakat çabuk gel ha!..
Geldim… Nerden başlayalım?
Körebeden. – Yok saklambaç
Daha iyi. – Hayır ebe daha iyi.

Hayır, zâten körebeyi
Oynayacak arkadaş yok,
Herkes kendi oyununda…

Haydi gel, saklambaç olsun.

İlk önce kim kimi bulsun?

Ben seni. – Haksızsın bunda,
Oyun benim. – Yooo, telâş yok,
Önce kim “oynasak” dedi?

Saklambacı kim söyledi?

Sen söyledinse söyledin;
Oyun benimdir. – Sen zâten
İnatçısın! – İnat, minat
Bilmem. – İnatçısın, Nihat!..

Onlar böyle uğraşırken:
Oyun benim, oyun senin…

Saklambaç araya gitti.
Düdük öttü: – Oldu bitti!

düdük ötmek: zil çalmak, teneffüs bitimi.


KAVUK - ORHAN VELİ KANIK

bir gün bir adam, elinde bir mektup,
Der ki hocayı tutup
"Hocam zahmet ya sana,
Şu mektubu bir okusana
Açar bakar ki hoca
Mektup baştan sona Arapça
Şöyle bir iki evirir çevirir
Söktüremez çaresiz geri verir
Der ki başkasına okut bunu sen
Adam şaşırır: neden
"Türkçe değil bu mektup okuyamam
Yine anlamaz adam
Hocanın okuması yok zanneder
"Ayıp hoca! ayıp." der.
"Benden utanmıyorsan şundan utan
Şu başındaki koca kavuğundan!"
Hoca, kavuğunu çıkarıp uzatır
Sonra, "mademki der, iş kavuktadır;
Haydi benim düdüğüm, giy de şunu;
Kendin oku bakalım mektubunu."


DOĞURAN KAZAN- ORHAN VELİ KANIK

Ödünç bir kazan alır Hoca bir komşusundan,
Verirken bir tencere yerleştirir içine
       Komşusu sorar:-" Bu ne?"
       -Doğurdu senin kazan."
Komşusunun ölçü olmaz sevincine.
Üç beş gün bir zaman geçer aradan
Hoca yine kalkar, komşusuna gider;
Bir iki gün için kazanı ister
Komşusu da " hay hay" der. "Baş üstüne!" der.
           Geçer yine zaman.
Komşu bakar kazan gelmiyor geri
Çekince ayağına çedikleri.
Hocanın evinde alır soluğu
Sorar -Yahu bizim kazana ne oldu?
-Ha! Sizin kazan mı? Sizlere ömür!"
-"Aman. Hocam! Kazan bu nasıl ölür!"
 -Komşum vallahi saçmaladın yine
Kazan neden ölmesin, doğursun da?
Doğurduğuna inanıyorsan da
Neden inanmıyorsun öldüğüne?


15-EŞEĞİN YEMİ- ORHAN VELİ KANIK

Hocayla karısı kavga ederler;
Biri der:« Eşeğin yemini sen ver.»
Öteki, « Hayır, sıra şendeydi» der.
Bir kıyamettir gider.
Tutuşurlar pek acayip bir bahse;
Hangisi ağzını önce açarsa
Eşeğin yemini de o verecek...
Bekleyedursun eşek.
Karısı, « Boş bulunup konuşmayayım» diye
- Şüphesiz tek maksadı, yem vermemek eşeğe
-Kalkar komşuya gider.
Hoca evde beklerken hırsızlar sökün eder.
Toplamaya başlarlar, iyi kötü ne varsa.
Hoca ağzını açsa Davayı kaybedecek;
« Eşek az daha beklesin!» diyerek
Konuşmadan hırsızları seyreder.
Onlar da, ne var ne yok, alır gider.
Nihayet akşam olur;
Kadın gelir, evi tamtakır bulur.
Görünce bu acıklı manzarayı
Koparır yaygarayı:
“Nerede benim gelinlik esvaplarım?”
- Gitmiş boyamaları, yazmaları
Hoca memnun; der: “Konuştu karı!
Kalk eşeğin yemim ver bakalım”

 

İNCİ- İSMAİL HİKMET ERTAYLAN

Vaktiyle bir fakir adam
Göğsü açık, yalın ayak,
Kızgın çölde dolaşarak
Pek acıkmış, yorulmuştu.

Çok değil gamdan boğulsa
Her taraf bir kum deryası,
Çölde gezmek baş belâsı
Şu belâdan bir kurtulsa...

Aldı zavallıyı korku
Heybe, çanta hep aradı
Ne bir lokma ekmek vardı
Ne yollarda bir damla su..

Akşam oldu çöl karardı
Yolcuda tâb, tâkat bitti
Açlık artık cana yetti.
Ölüm onu kovalardı.

Bir kenarda otururken
Ufak bir heybe buldu
Sevincinden gözü doldu
Telâş ile açtı hemen

Çıktı halîs inci dolu
Bir küçücük ufak kese
Adam gelmiş son nefese
İnci karın doyurur mu?

Çöller bütün inci dolsa
O yolcuya ne kâr eder
Ne olurdu şu inciler
Birer lokma ekmek olsa

İLGİLİ İÇERİK

CUMHURİYET DÖNEMİ ŞİİRLERİ

DİVAN EDEBİYATI ŞİİRLERİ

HALK EDEBİYATI ŞİİRLERİ

KONULARINA GÖRE ŞİİRLER

29 EKİM CUMHURİYET BAYRAMI İLE İLGİLİ ŞİİRLER

19 MAYIS ATATÜRK’Ü ANMA HAFTASI ŞİİRLERİ

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK ve ÇOCUK BAYRAMI ŞİİRLERİ

ATATÜRK ŞİİRLERİ

ÖLÜM ŞİİRLERİ

TÜRKÇE İLE İLGİLİ ŞİİRLER

ÇANAKKALE İLE İLGİLİ ŞİİRLER

İSTANBUL İLE İLGİLİ ŞİİRLER

BAŞÖRTÜSÜ ve ÖRTÜNMEK İLE İLGİLİ ŞİİRLER

AY ŞİİRLERİ

MARŞLAR

ÇOCUK ŞİİRLER

 

Üye Girişi