www.liseedebiyat.com

Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git...
Bir yarın göçtüğünü, çöktüğünü bir dağın
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!

Yalın ayaklarınla koştun mu tarla tarla
Duydun mu çıplak toprağın, çıplak insanın yasını
Ağlayan kadınlarla, ihtiyarlarla
Yaşadın mı bir yağmur duasını
Boz bulanık ırmaklarda çimdin mi
Kulak verdin mi yürekten kavala, saza
Bir ipek seccade üstünde gibi, huzurla
Durdun mu toprakta namaza?

Sevgili arkadaşım

Yazmış olduğun mektup için teşekkür ederim.  Uzun bir süre geçmeden sana cevap yazmak istedim.
        Mektubunda anılarını yazmak için bir defter tutmak istediğini yazmışsın. Ben de, sen bu işe başlamadan önce küçük tavsiyelerde bulunmak istedim.

Öyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedür
Men kimem sâkî olan kimdür mey û sahbâ nedür

Gerçi cânândan dil-i şeydâ içün kâm isterem
Sorsa cânân bilmezem kâm-i dil-i şeydâ nedür

Türk şiirinde çok eskiden beri kullanılan ve mısralardaki hece sayısının eşitliği esasına dayanan vezin.

 Türk edebiyatının en eski metinleri Tur­fan kazılarında ele geçen. Uygur harfle­riyle yazılmış Budizm'e ve İslâmî döneme ait bazı parçalardır. Bunlar, sadece edebî dil ve üslûp özellikleriyle şiir telakki edil­miş olup pek azında kafiye ve vezin var­dır. Bu bakımdan belirli bir düzene bağlı ilk şiir örnekleri olarak Dîvanü lugati't-Türk'te yer alan manzumeleri kabul et­mek gerekir.

 1950–1980 yılları arasında Ankara'da yayımlanan aylık fikir ve sanat dergisi.

16 Mart 1950 tarihinde çıkmaya başla­yan derginin Ocak 1957'de yayımına ara verilmiş, 1964 yılı başında yeniden çıkma­ya başlayıp 1980 yılı sonuna kadar devam etmiştir. Kurucuları arasında Munis Faik Ozan soy, İlhan Geçer, Mehmet Çınarlı, Güntekin Sâmanoğlu, Mustafa Necati Karaer, Yahya Benekay, Fikret Sezgin, Ha­san İzzet Arolat ve Osman Fehmi Özçelik bulunmakla beraber yönetimi Mehmet Çınarlı'nın üzerinde kalmış ve dergi fiilen onun tarafından çıkarılmıştır.

Bir olay ve olgunun kendisini veya oluş şeklini gerçeğinden farklı sebeplere bağlama amacıyla yapılan edebî sanat.

Sözlükte "güzel sebep gösterme" anla­mına gelen hüsn-i ta'lîl, Bir edebiyat te­rimi olarak herhangi bir olayı gerçek se­bebinden farklı, fakat daha güzel ve ifa­de edilmek istenen fikre uygun bir sebep­le oluyormuş gibi gösterme sanatıdır.

Dinî-tasavvufî muhteva taşıyan bestelenmiş şiirlerin genel adı.

Türk edebiyatında nazım türleri belir­ginleşmeden önce dinî muhteva taşıyan her türlü şiire ilâhi denirken daha sonra tasavvufî temaları işleyen ve Türk din mûsikisinin makam ve usulleriyle beste­lenerek dinî toplantılarda okunan şiirle­re ilâhi adı verilmiştir. Bu şiir türü ve dinî mûsiki formu hakkındaki bilgiler oldukça dağınık ve karışıktır.

Sokakta tir tir titreyen kedi yavrusunun feryadını duy da güneşi ol, kutup iklimindeki umutlarımın. Gönlümün hazan yapraklarını hüznümün uçurumunda en sıcak gülüşünle ısıt artık!

              Kitapların doğurganlığına ve bereketine duyduğum inançla...

             Yine bir kucak dolusu kitapla gelmişti derse. Hocalarım arasında kitaba bu kadar bağlı olanını görmemiştim. Kitapları severdi çünkü insan yetiştirmede bir kitabın emeğini asla inkâr edemezdi. Kitaplara bağlıydı çünkü kitapların kendisini ne kadar değiştirdiğini yadsıyamazdı. Gizlemeye çalıştığı apayrı bir sevinç vardı yüzünde;  saklanmayan, aşikâr...

Bugün bir eylül öğretmenim. “İlk zil töreni.” Yurdumuzun her yerinde okulların ilk zili çalacak. Binlerce öğrenci, binlerce öğretmen yeni eğitim ve öğretim yılının ilk dersine girecek. Ben de öğretmen olarak ilk dersime gireceğim öğretmenim. Bugün, bu bir eylül günü, bu ilk derse girmenin heyacanıyla çarparken yüreğim, ne kadar isterdim yanımda olmanızı. Bizim öğretmenlik bayrağını devraldığımızı görseniz, ne kadar sevinirdiniz kim bilir!.. Ama öğretmenim, biz seni göremesek de sen bizi görüyorsun şüphesiz.

Türkçemizde pabuçla ilgili çok sayıda atasözü ve deyim var. Meselâ bir işi ısrarla takip ettiğimizi dile getirmek için "Pabuç eskitti" deriz. "Pabuç pahalı" sözü ise, durumun tehlikeli oldu­ğunu, kişinin sonunda zararlı çıkabileceğini anlatır. "Pabucu da­ma atıldı" diye bir lâf duyduğumuz zaman, bir insanın gözden düştüğünü, eski itibarının kalmadığım aklımıza getiririz. Zaval­lı, perişan bir kimsenin halini tasvir etmek için de "Pabucu ya­rım" sözü söylenir. Yanımızdan kovmak, uzaklaştırmak istediği­niz adamın "Pabucunu eline verebilirsiniz!"

Hadi uyan
Gün ışığı çilemeye başladı başucunda
Denizler bir mavilik edindi günden
Seher yeline uyup kuşlar yerinden uçtu
Bu türküyü dinlemeyecek misin?

Susarak anlattım bütün gizliyi
Sakladım duygumu ben konuşarak

Bir acı tarlası sessiz yüzünde
Aşkı yürürlüğe koyma savaşı