Seni ele sevirem ki... 
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Sayiram sayiram biri eskig
Bi daha sayiram
Bi de bahiram ki, tamam.
Ama üzülirem;
Çünki sen gelmirsen.
Diyacahsan niye?
Bennam, işte ele!
Yassi olir;
Sekide ekmek yiyeceğam
Civil lavaşi dürüm edir, tamkıtliram,
Sen ahlıma gelirsen, yiyemirem.
Sen ahlıma gelirsen, boğazımda düğümlenir.
Gene diyirsen ki, niye?
İşde ele...
Anam örtüleri sarir...
Gendi gendimi yiyirem.
O da gidir, kaili biçare galiram.
Gözlerim süzülir, yuyicağam, uyiyamiram.
Gafam garişir, yüreğim sığışir, yatamiram.
Gene diyirsen niye? İş de ele!
Guşluğa doğri daliram
Hayal, hülya görirem, sanki yanıbdasan
Sevinir, sevinir bir hoş oliram.
Bir de ayıliram ki, yasdığa sarılmışam
Diyacaksın ki, niye?
Amaan, iş de ele.
Sabah olir, horozlar ötir. gün doğir...
Gahiram tavuhlara, culuhlara yem verirem...
Culuhiari dutir dutir öpirem;
Onlari bile sene benzedirem.
Saggın deme niye?
Ne bilim, iş de ele!
Gün gibi gelir, ay gibi gidirsen.
Beni yiye yiye bitirirsen.
Hep ömrümden götirirsen.
Seni sevdiğimi de çoh ey bilirsen.
Diyirsen ki, niye?
Bilirsen, iş de ele!
Babam beni gapiya goymir diyirsen.
Ey helt yiyirsen.
Gomşulara, emin, bibin, ezen gile gidirsen...
Madem ele çıh cama, tırhıca gel!
Yüzün görim, bu da bene yeter
Saggın deme niye!
İş de ele...
Erzurum Şiirler Antolojisi'nden
