I.
Taş taş değil bağrındır taş senin.
Nereni nasıl yaksın söyle bu ateş senin.
Bir katılıktır dinamit söker mi yürekleri,
Başın bir kez bu kalbe çarpmasın ey taş senin.
Kazmayı kayalara değil kalplere vur ey!
Ferhat niçindir kırdığın bunca taş senin.
Anne seninle bağrın döğer gider mi acı?
Hanidir Ferhaddan aldığın ders taş senin?
Sen de mi taşla bir oldun ey sevgili!
İşitmez oldun beni kalbin taşdan taş senin.
Ölüm sendendir bana nedir taşlamak beni?
Bana güldür çiçektir attığın her taş senin.
Gözünü dikme taşa işte parça parçadır,
Şimşektir bir bakışın dayanır mı taş senin?
Deprem değildir dağı ve beni sarsan,
Bir bakışın komaz taş üstünde taş senin.
Niçin çıktın dağlara evren çöl oldu Leyla?
Topuğun öpmek için toz oldu dağ taş senin.
II.
Taş taş değil bağrındır taş senin.
Nereni nasıl yaksın söyle bu ateş senin?
Ülkendir taş ve beton bu yanlış kent,
Her gün bir yanın biraz daha taş senin.
Taş alanlarıdır taş insanları taşır bir,
Nereye gelsen ey aşk karşında bu taş senin?
Uygarlık taşla taşımak çağlar üzre.
Kolların bu denli güçlü müdür senin?
Bir taş devridir ama bağışla beni,
Niçin bunca geldim üstüne ey taş senin?
Bir İbrahim bıçağı ikiye biçer taşı.
Sevgili nasıl kırdı kutlu dişin taş senin?
Ölüm bir kasırgadır çevirir seni beni,
Nedir kucağında kocaman taş senin?
III.
Bir bir yürürlükten kaldırılıp çürümüş devrimleri,
En gürbüz bir devrimi dikmek yerine taş senin.
Nereye koysam seni söyle ey yüreğim!
Bir gün beni ele verir bu güçlü atış senin.
OSMAN SARI
